INNOGLOBO — międzynarodowe projekty B+R poza standardowymi sieciami

Polska prowadzi kilka programów dwustronnej współpracy badawczej — z Norwegią, Izraelem, Chinami, Turcją i innymi krajami. Każdy ma własne zasady, budżet i cykl naborów. Poza nimi pozostaje jednak duża grupa państw, z którymi współpraca ma sens gospodarczy, ale nie istnieje dedykowany instrument.

INNOGLOBO wypełnia tę lukę. Program finansuje międzynarodowe projekty badawczo-rozwojowe z partnerami z krajów nieobjętych odrębnymi programami dwustronnymi. Zakres tematyczny w bieżącej wersji harmonogramu nie został z góry przesądzony, co daje elastyczność w doborze obszaru.

Kluczowy warunek: zgodność z zasadami kraju partnerskiego

To specyfika programu, która zaskakuje wnioskodawców. Projekt musi spełniać nie tylko polskie wymagania, ale również zasady finansowania obowiązujące w kraju partnera. Partner zagraniczny zwykle ubiega się o środki w swojej agencji krajowej, a jej reguły mogą przewidywać inne kategorie kosztów, inne terminy i inne wymagania dokumentacyjne.

Praktyczna konsekwencja: przed rozpoczęciem prac nad wnioskiem trzeba ustalić, czy partner ma dostęp do finansowania w swoim kraju i jakie warunki musi spełnić. Projekt, w którym polski partner ma zapewnione środki, a zagraniczny nie, zwykle nie może być realizowany.

Status na 16 sierpnia 2026 r.

Harmonogram NCBR wskazuje ogłoszenie w IV kwartale 2026 r. i zakończenie naboru w I lub II kwartale 2027 r. Planowana alokacja: 25 mln zł. Szczegóły — zakres tematyczny, katalog kosztów, lista krajów partnerskich, limity projektowe — zostaną określone w dokumentacji naboru.

Co warto zrobić już teraz

Program tego typu nagradza wcześniejsze przygotowanie. Najbardziej wartościowa praca do wykonania przed ogłoszeniem to zbudowanie bazy zagranicznych partnerów i przygotowanie gotowych fiszek projektowych. Kiedy nabór zostanie ogłoszony, czas na znalezienie partnera i uzgodnienie zakresu będzie zbyt krótki.

Konkursy wymagające konsorcjum międzynarodowego mają odmienną logikę niż nabory krajowe. Cztery różnice decydują o powodzeniu.

1. Dwa poziomy oceny i dwa zestawy zasad

Wniosek składa się do sekretariatu międzynarodowego, ale finansowanie polskiego partnera pochodzi z budżetu krajowego NCBR i podlega polskim zasadom kwalifikowalności oraz pomocy publicznej. Projekt może przejść ocenę międzynarodową, a mimo to napotkać problem na etapie krajowym — na przykład gdy planowany koszt nie jest kwalifikowalny według reguł NCBR albo gdy przekroczono intensywność pomocy.

W praktyce oznacza to podwójną pracę: część merytoryczna w standardzie międzynarodowym oraz dokumentacja krajowa zgodna z wymaganiami NCBR.

2. Partner zagraniczny jest warunkiem, nie ozdobą

Konsorcjum musi być rzeczywiste. Oceniający weryfikują podział zadań, komplementarność kompetencji i wzajemną zależność partnerów. Partner „dopisany" do wniosku dla spełnienia warunku formalnego jest rozpoznawalny: ma marginalny budżet, zadania niezwiązane z rdzeniem projektu i brak wcześniejszej współpracy.

Budowa partnerstwa zajmuje miesiące. Zaczyna się od wydarzeń brokerskich, sieci Enterprise Europe Network, kontaktów branżowych albo wcześniejszych projektów. Rozpoczęcie poszukiwań partnera na kilka tygodni przed terminem zwykle kończy się słabym konsorcjum albo rezygnacją.

3. Limit udziału jednego kraju

W wielu programach obowiązuje zasada, że budżet jednego kraju nie może przekroczyć 75% całości projektu. To zabezpieczenie przed projektami formalnie międzynarodowymi, a faktycznie krajowymi. Konsekwencja praktyczna: skala projektu polskiego partnera determinuje minimalną skalę zaangażowania partnerów zagranicznych, a nie odwrotnie.

4. Prawa własności intelektualnej trzeba ustalić przed złożeniem

Umowa konsorcjum powinna rozstrzygać: prawa do wyników wspólnych i indywidualnych, dostęp do wiedzy wyjściowej każdego partnera, zasady publikacji, podział przychodów z komercjalizacji, terytorialne ograniczenia wykorzystania i tryb rozwiązywania sporów. Odkładanie tych ustaleń na etap po przyznaniu finansowania jest częstą przyczyną konfliktów, a w niektórych programach — warunkiem formalnym ocenianym już we wniosku.

Harmonogram, który trzeba odwrócić

W projektach międzynarodowych praca zaczyna się od partnerstwa i praw do wyników, a kończy na wniosku. W krajowych bywa odwrotnie. Odwrócenie tej kolejności jest najczęstszą przyczyną niepowodzeń polskich podmiotów w konkursach europejskich.

Zakres tematyczny nie został z góry przesądzony w bieżącej wersji harmonogramu. Program finansuje międzynarodowe projekty badawczo-rozwojowe, a szczegóły zostaną określone w dokumentacji naboru.

Czego można się spodziewać na podstawie poprzednich edycji

• Badania przemysłowe i eksperymentalne prace rozwojowe prowadzone wspólnie z partnerem zagranicznym.
• Koszty personelu badawczego, aparatury, materiałów, podwykonawstwa i usług zewnętrznych po stronie polskiej.
• Rozliczenie polskiego uczestnika według krajowych zasad NCBR i przepisów o pomocy publicznej.
• Partner zagraniczny finansowany przez swoją agencję krajową według jej reguł.

Do czasu publikacji dokumentacji nie ma podstaw do potwierdzenia kwalifikowalności konkretnych wydatków.

Warunki, które można przewidzieć

• Polskie podmioty w konsorcjach międzynarodowych; katalog beneficjentów zostanie doprecyzowany w dokumentacji.
• Partner zagraniczny obowiązkowy, z zapewnionym dostępem do finansowania w swoim kraju.
• Zgodność z zasadami kraju partnerskiego — wymóg specyficzny dla tego programu.

Co przygotować przed ogłoszeniem

1. Baza potencjalnych partnerów — kontakty, wcześniejsze współprace, rekomendacje branżowe.
2. Fiszka projektowa — problem badawczy, rezultat, podział zadań, orientacyjny budżet.
3. Weryfikacja finansowania partnera — czy jego agencja krajowa prowadzi odpowiadający nabór i na jakich zasadach.
4. Wstępne uzgodnienie praw do wyników — nawet w formie memorandum, przed pełną umową konsorcjum.
5. Ocena kompetencji i zasobów po obu stronach: zespół, aparatura, dostęp do danych.
6. Analiza ograniczeń eksportowych i regulacyjnych, jeżeli technologia ich dotyczy.

• Brak partnera zagranicznego.
• Partner z kraju objętego odrębnym programem dwustronnym, jeżeli dokumentacja go wyklucza.
• Partner bez dostępu do finansowania w swoim kraju.
• Zakładanie, że zasady poprzednich edycji obowiązują w kolejnym naborze.
• Rozpoczęcie prac przed złożeniem wniosku, jeżeli regulamin będzie wymagał efektu zachęty.

Wiążąca jest wyłącznie dokumentacja instytucji ogłaszającej nabór: Harmonogram konkursów NCBR 2026.

Wniosek trzeba złożyć przed rozpoczęciem prac. Naruszenie efektu zachęty prowadzi zwykle do odmowy dofinansowania całego projektu, a nie tylko zakwestionowania jednego kosztu. Ryzykowne są nie tylko faktury, ale również zobowiązania, które czynią inwestycję nieodwracalną.

• Nie podpisuj bezwarunkowej umowy na roboty budowlane, dostawę urządzeń ani rozpoczęcie prac badawczych.
• Nie wpłacaj zaliczek i nie składaj wiążących zamówień na aktywa objęte projektem.
• Nie rozpoczynaj robót budowlanych ani prac badawczych wchodzących w zakres projektu.
• Zapytania ofertowe, listy intencyjne i rezerwacje zawieraj z warunkiem zawieszającym, jeżeli dokumentacja naboru na to pozwala.
• Działania przygotowawcze — studia wykonalności, projektowanie, pozwolenia, zakup gruntu — dokumentuj i oceniaj indywidualnie przed ich podjęciem. Część z nich jest dopuszczalna, część przesądza o rozpoczęciu inwestycji.

Przed złożeniem wniosku warto wykonać audyt rejestru umów, zamówień, zaliczek i protokołów rozpoczęcia robót. To najtańsza czynność w całym procesie, a chroni przed utratą kilku milionów złotych dofinansowania.